این روزها به رها کردن می‌اندیشم، رها کردن تمام خواسته‌هایم، گویی این من نبوده‌ام که می‌گفتم “انسان‌ها چیستند جز خواسته‌هایشان؟”.. لکن این کمال‌گرایی افراطی من را رها نمی‌کند، پاهایم را زنجیر کرده‌است و مدام به من فرمان حرکت می‌دهد، حال راه گریز چیست؟ کسی چه می‌داند..