زمان لزوما چیزی را حل نمیکند، گاهی فقط بر وسعت جراحتهامان میافزاید.. گاهی هم شاید فرصتی میدهد تا راجعبه آنان بیاندیشیم و دریابیم تا چه میزان روحهامان را فرسوده کردهاند و شوق زندگی را از ما ربودهاند..زمان صرفا مرهمی خیالی بوده برای زخمی که گویا قرار نبودهاست هیچگاه التیام یابد../